1. Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 lutego 2009 r. w sprawie organizowania wczesnego wspomagania rozwoju dzieci (Dz. U. Nr 23, poz. 133), w którym również niepubliczne poradnie uzyskały prawo do organizowania zespołów wczesnego wspomagania rozwoju dziecka i jego prowadzenia. Dzięki tym nabytym uprawnieniom mamy wszyscy szansę pomóc dzieciom  w wieku od 0 do 7 lat i ich rodzicom.
Celem wczesnego wspomagania jest pobudzanie psychoruchowe i społeczne rozwoju dziecka od chwili wykrycia niepełnosprawności do podjęcia nauki w szkole.
Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka w naszej Poradni realizuje zespół specjalistów, w skład którego wchodzą: psycholog, logopeda, oligofrenopedagog, tyflopedagog lub surdopedagog,  terapeuta  właściwej metody (np.kinezjologii, arteterapii).
Praca w zespole polega na wspólnym ustalaniu diagnozy poziomu funkcjonowania dziecka, indywidualnego harmonogramu pracy z dzieckiem i opracowaniu programu współpracy z rodziną.

Zapraszamy rodziców z dziećmi, które wymagają pomocy specjalistów do zgłoszenia się do naszej Poradni.
Czy Twoje dziecko potrzebuje wczesnego wspomagania rozwoju? Tak, jeśli:

  • Jest dzieckiem ryzyka okołoporodowego
  • Urodziło się przedwcześnie, miało niedostatek wagi i wzrostu
  • Bywa niezdarne ruchowo, przejawia zaburzenia czucia temperatury, dotyku, orientacji przestrzennej, nie mówi
  • Zauważasz jakieś niepokojące objawy w jego rozwoju
  • Jest zdecydowanie inne niż jego rówieśnicy ( później siada, chodzi, mówi, nie raczkuje)

Dlaczego wczesne wspomaganie rozwoju dziecka? Ponieważ...

  • Pomoc udzielona na  najwcześniejszym  etapie rozwoju dziecka umożliwia uzyskanie najlepszych efektów
  • Przygotowuje dziecko do podjęcia nauki szkolnej w szkole ogólnodostępnej lub w ramach  klas integracji

Dziękujemy wszystkim rodzicom, którzy nam zaufali, programem jest już objętych 30 dzieci.
Jeśli potrzebujesz naszej pomocy, zgłoś się do nas!
Zajęcia i diagnoza prowadzone są nieodpłatnie.

2. Przeprowadzamy diagnozę Funkcjonalną Profilu Psychoedukacyjnego PEP-R

BADANIE PROFILU PSYCHOEDUKACYJNEGO DZIECKA TESTEM PEP-R.

  • Doskonale nadaje się do konstruowania programów terapeutycznych dla dzieci wymagających wspomagania rozwoju. Diagnoza ta posiada wystandaryzowane pomoce do badania i precyzyjnie sformułowane pytania. Wszystkie części diagnozy posiadają odpowiednie formularze do wykreślania profilu rozwoju celem stworzenia czytelnego graficznego wykresu i ustaleniu planu terapii
  • Diagnoza PEP-R określa, czego dziecko jest w stanie się nauczyć w najbliższym czasie. Są to umiejętności, które dziecko obecnie wykonuje z pomocą osoby dorosłej, po demonstracji lub z podpowiedzią. W tej właśnie sferze mieszczą się potencjalne możliwości dziecka, które po zdiagnozowaniu wykorzystuje się w pracy terapeutyczno - edukacyjnej.
  • Diagnozę PEP-R powinno się aktualizować raz do roku sprawdzając postępy dziecka i określając jego nowe możliwości.

Profil Psychoedukacyjny (PEP-R) zawiera 174 zadania, ocenia poziom rozwoju dziecka w 7 sferach Skali Rozwoju:

  • naśladowanie,
  • percepcja,
  • motoryka mała,
  • motoryka duża,
  • koordynacja wzrokowo - ruchowa,
  • funkcje poznawcze,
  • komunikacja (mowa bierna i czynna ).
  • Umożliwia także diagnozę zachowań dziecka ( Skala Zachowań ) tzn.:
  • nawiązywanie kontaktów,
  • zainteresowanie zabawą i przedmiotami,
  • reakcję na bodźce i mowę.

Mając tak szczegółową diagnozę można usprawniać każdą funkcję dziecka. Wyniki uzyskane w teście PEP-R wykorzystywane są do konstruowania indywidualnych programów edukacyjno - terapeutycznych dla dzieci w wieku od 6 miesięcy do 7 lat. Można go również stosować u dzieci do 12 roku życia, jeżeli pewne funkcje są na poziomie niższym niż 7 lat.

W naszej Poradni przeprowadzana jest diagnoza funkcjonalna. W skład zespołu diagnozującego wchodzą:

  • psycholog (Małgorzata Borejko)
  • pedagog  (Joanna Janicka)

Badanie odbywa się po wcześniejszym złożeniu w Poradni zgłoszenia, wyznaczeniu terminu spotkania oraz opłaceniu badania. Badanie składa się z:

  • wywiadu z rodzicami,
  • obserwacji dziecka,
  • badania testem PEP – R

Na czym polega test PEP – R i dla kogo jest przeznaczony?

Test przeznaczony jest przede wszystkim dla dzieci  z autyzmem, z całościowymi zaburzeniami rozwoju, dzieci z zaburzeniami w komunikacji.

3. Terapia Integracji Sensorycznej (SI)  dla kogo?

Jeżeli u Twojego dziecka występuje:

  • podwyższony poziom pobudzenia i aktywności,
  • obniżony poziom pobudzenia, ociężałość,
  • trudności z koncentracją,
  • opóźniony rozwój ruchowy,
  • trudności z utrzymaniem równowagi,
  • trudności z koordynacją wzrokowo- ruchową,
  • trudności z percepcją słuchową,
  • opóźniony rozwój mowy,
  • trudności z nauką: czytaniem, pisaniem, matematyką,
  • niskie poczucie własnej wartości,
  • zaburzone relacje społeczne,
  • problemy emocjonalne

Podczas terapii dziecko jest zachęcane i kierowane do wykonywania aktywności, które będą wyzwalać i prowokować odpowiednie, skuteczne reakcje na bodźce sensoryczne. W trakcie zajęć wykonywane są odpowiednie dla dziecka aktywności dostarczające stymulacji przedsionkowej, proprioceptywnej oraz dotykowej. Stopień trudności tych aktywności stopniowo wzrasta tak, aby wymagać od dziecka bardziej zorganizowanych i zaawansowanych reakcji. W trakcie terapii preferowane są ukierunkowane zabawy i aktywności swobodne wykonywane przez dzieci, wyzwalające automatyczne reakcje sensoryczne.
Terapię prowadzą: Róża Krawczak , Elwira Krawczak

4. Terapia behawioralna

Główne założenia behawioralnej terapii autyzmu
Terapia behawioralna jest jedną z wielu metod postępowania terapeutycznego w przypadku całościowych zaburzeń rozwoju, a w szczególności autyzmu dziecięcego.
Dzieci autystyczne mają zdolność uczenia się tak jak inni ludzie, jeśli proces ten przebiega w specjalnie dla nich przystosowanym środowisku. Należy zadbać o odpowiednie pomieszczenie do nauki dziecka, najlepiej ciche i pozbawione zbędnych bodźców wzrokowych czy słuchowych. Gorsze funkcjonowanie dzieci autystycznych w normalnym środowisku niż w środowisku specjalnym wskazuje na niedopasowanie pomiędzy ich układem nerwowym a normalnym środowiskiem.
Głównymi celami terapii behawioralnej są:

 

  • A. Zwiększenie ilości zachowań, które są deficytowe

Zachowania deficytowe są to te zachowania, które uważa się za normalne i pożądane  u dziecka w pewnym wieku, a które u danego dziecka występują zbyt rzadko  lub nie występują wcale (np. prawidłowa mowa, okazywanie uczuć, zabawa tematyczna). Zadaniem terapeuty behawioralnego jest kształtowanie u dziecka jak największej liczby zachowań adaptacyjnych, które rozwiną jego niezależność i umożliwią mu efektywne funkcjonowanie w środowisku.

  • B. Redukowanie zachowań niepożądanych

Do zachowań niepożądanych zaliczane jest zachowanie wpływające negatywnie na proces uczenia się. Redukowanie zachowań niepożądanych dotyczy takich czynności, jak: zachowania destrukcyjne, zachowania agresywne i autoagresywne, zachowania autostymulacyjne, zachowania rytualistyczne, zachowania zakłócające, odmawianie jedzenia, nieprawidłowe reakcje emocjonalne, nieprawidłowa mowa.
Praca nad eliminowaniem zachowań niepożądanych jest najtrudniejszym, ale zarazem i najważniejszym obszarem terapii. Jest niezbędna, aby dziecko osiągnęło gotowość do podjęcia nauki.

  • C. Generalizowanie i utrzymywanie efektów terapii

Trzecim, bardzo ważnym celem terapii behawioralnej jest generalizacja i utrzymanie efektów terapii w czasie. Jest to najważniejszy etap w procesie nauczania. Musimy mieć świadomość, że nawet najlepiej wyuczone umiejętności mogą nigdy nie wystąpić w życiu codziennym. Pojawia się zatem problem przeniesienia nowo nabytych umiejętności w środowisko naturalne. Istnieje szereg pomocnych technik ułatwiających uogólnianie i przeniesienie zachowań do innych środowisk, będą to między innymi: nauka w różnych środowiskach, zmieniające się osoby nauczające, wspólne programy nagród w domu, przedszkolu czy szkole. Ważne jest również uczenie okazjonalne, czyli aranżowanie sytuacji uczenia się w sytuacji codziennej aktywności dziecka.

Terapia behawioralna opiera się na kilku podstawowych zasadach, których przestrzeganie gwarantuje osiągnięcie sukcesu w pracy z dzieckiem . Są to:

  • zasada małych kroków,
  • zasada stopniowania trudności,
  • zasada stosowania wzmocnień.
  • Etapy terapii behawioralnej
  • Terapia behawioralna jest terapią kompleksową i dotyczy wszystkich sfer rozwoju dziecka. Obejmuje swoim zasięgiem następujące obszary:
  • wczesne rozumienie mowy,
  • trening imitacji,
  • dopasowywanie i sortowanie,
  • imitację werbalną,
  • mowę czynną,
  • pojęcia abstrakcyjne,
  • umiejętności szkolne,
  • rozwój społeczny,

Powyższe obszary nie stanowią chronologicznej całości.
Terapię prowadzą: Małgorzata Borejko, Joanna Janicka, Violetta Marcinkowska, Róża Krawczak

5. Metoda Freda Warnkego – jedna z najskuteczniejszych metod terapii dysleksji

Badanie - diagnoza - skuteczna terapia dysleksji dla dzieci i osób dorosłych w naszej Poradni. Nie czekaj, kiedy dziecko sygnalizuje problemy, rozpocznij terapię!
Nasza poradnia posiada możliwość wykonania badania i przeprowadzenia terapii 14 podstawowych funkcji percepcyjno motorycznych leżących u podstaw prawidłowego rozwoju umiejętności czytania i pisania. Badanie wykonywane jest na sprzęcie niemieckiej firmy MediTech, a wyniki opracowuje specjalnie stworzony do tego celu program komputerowy.
Metoda Warnkego to kompleksowa terapia z wykorzystaniem wysokiej klasy medycznych
narzędzi diagnostycznych i treningowych, ukierunkowana na zmianę tych zaburzonych funkcji,
które są niezbędne w procesie czytania i pisania. Trening ma za zadanie w pierwszej kolejności
wypracować pełną automatyzację na poziomie przetwarzania zwanego podstawowym.
Dotyczy to zarówno przetwarzania słuchowego: słuchu kierunkowego, różnicowania
tonów, rozpoznawania sekwencji dźwięków, ale także czynności wzrokowo-motorycznych
i poczucia równowagi.
W naszej poradni to badanie wykonuje: Violetta Marcinkowska i Joanna Janicka.

6. Metoda Tomatisa dla dzieci z autyzmem


            Około 80% autystycznych dzieci i dorosłych reaguje pozytywnie na Trening  Uwagi Słuchowej Tomatisa. Metoda ta bardzo poprawia funkcjonowanie autystycznych dzieci.
            Rodzice zauważają, że ich dzieci stają się bardziej obecne i świadome otoczenia, poprawia to ich kontakt z innymi ludźmi. U większości  dzieci poprawia się komunikacja i następują zmiany zachowania. Znikają zachowania nawykowe: klaskanie dłońmi, skłanianie głowy, zgrzytanie zębami, tarcie pachwin itp. Dzieci z nadwrażliwością na dźwięki, światło, zapach, smak i dotyk stają się mniej wrażliwe na te bodźce. Zaczynają okazywać serdecznie uczucia wobec rodziny, jak też zwierząt domowych.
           Celem terapii Tomatisa, opracowanej specjalnie dla osób chorych na au¬tyzm, jest rozwój lub ponowne wywołanie komunikacji, która została utracona lub zaburzona. Ucho i jego funkcje, jak wskazuje Tomatis, odgrywa w tej kwestii kluczową rolę.
           Po pierwsze, przedsionek, który jest częścią ucha wewnętrznego, kontroluje równowagę, koordy¬nację i napięcie mięśniowe. Przedsionek odgrywa również znaczącą rolę w przetwarzaniu informacji czuciowej. Gdy działa on właściwie, integracja sen¬soryczna przebiega poprawnie i nie powstają żadne problemy. W przeciwnym razie, dziecko czuje się bombardowane wieloma informacjami na  raz i próbuje ochronić się poprzez odcięcie się od środowiska. Wzmacnia to jego poczucie izolacji.
            Jednym z celów programu jest regulacja funkcji przedsionka i ułatwienie integracji sensorycznej. Prawidłowe funkcjonowanie przedsionka jest bardzo istotne. Stanowi pierwszy krok do przywrócenia komunikacji.
            Nasze uszy są stworzone do słyszenia i słuchania. Tomatis wskazuje, że są to dwa różne procesy. Słyszenie jest bierne, słuchanie aktywne i obejmujące pragnienie dobrego wykorzystania uszu. Na przykład, gdy zamyślamy się, nie słyszymy grającej w radiu muzyki. To małe "autystyczne" doświad¬czenie, jest powszechne u dzieci autystycznych. Dla nich wyjątkowe jest nie "wyłączanie", ale "włą¬czanie się". Odzyskanie chęci do "włączenia się" i słuchania jest kluczem do przywrócenia komunikacji.
           Tomatis wykazał, że aby wydać dźwięk, musimy go najpierw usłyszeć. Oznacza to, że uszy kon¬trolują głos. Połączenie ucho - mózg - krtań jest konieczne dla mowy, ale może działać tylko wtedy, gdy istnieje chęć komunikacji.
                      Osoby autystyczne są często nadwrażliwe na dźwięki. Nasilenie bólu bywa dla nich nie do znie¬sienia. Często dlatego zasłaniają uszy rękami, doznają napadów histerii lub podejmują czynności samostymulacyjne. Czasami błędnie uznaje się, że ta nadwrażliwość ogranicza się do systemu słuchowego. Tymczasem zarówno skóra, jak i kości ludzkiego ciała w podobnym stopniu prze¬wodzą dźwięki. Chorzy na autyzm, w odróżnieniu od ludzi zdrowych, nie mają mechanizmów filtrujących mogących chronić ich przed dźwiękowymi atakami ze strony otoczenia.
             Inne zmysły także reagują na agresywną stymulację, między innymi  poprzez obronę przed dotykiem, brak kontaktu wzrokowego.  Dlatego zmniejszenie nadwrażliwości i regulacja integracji sensorycznej są bardzo ważne dla ponownego włączenia osoby autystycznej do środowiska.
             Po Treningu Uwagi Słuchowej Tomatisa zmniejsza się wrażliwość na bodźce. Dzieci radzą sobie lepiej. Przestają zakrywać uszy, oczy, zachowywać się "autystycz¬nie" . Polepsza się kontakt wzrokowy i precyzyjne funkcje motoryczne. Poprawia się  sen oraz apetyt. Dzieci przestają być wybredne, niejadki zaczy¬nają więcej jeść i chętniej poznają nowe smaki. W miarę postępującej regulacji integracji sen¬sorycznej, dzieci zaczynają dostrzegać otaczający świat. Układ nerwowy potrzebuje czasu, by się zintegrować, zreorganizować i "przetrawić" otrzymaną terapię oraz aby wprowadzić  zmiany w procesie poznawczym oraz w zachowaniu. Częstość takich zachowań ulegnie zwiększeniu w miarę dostosowywania się dziecka do otoczenia. Dzieci autystyczne boją się wszelkich zmian i trzymają się rutynowego postępowa-nia. Po treningu słuchowym Tomatisa zaczynają być bardziej elastyczne i zachowują się spokoj¬niej, gdy zdarzy się coś nowego.
            Komunikacja rozwija się w różny sposób. U osób nie mówiących zwiększa się wokaliza¬cja jak i rodzaj gaworzenia. Dzieci, które zaczęły mówić wyrażają się  jaśniej, używają dłuższych zdań i bardziej odpowiednich słów. Patrzą w oczy, kiedy się do nich mówi. Dużo lepiej rozumieją inne osoby. Potrafią dłużej być skoncentrowane, stają się bardziej towarzyskie, domagają się uwagi, częściej włączają się do zabaw.

Rodzice potwierdzają, że stosowanie treningu u dzieci autystycznych ponieważ :
•    zwiększa skuteczność innych terapii
•    dzieci stają się bardziej obecne, świadome swojego otoczenia.
•    poprawiają się relacje dzieci z innymi osobami
•    następuje poprawa wymowy i pozytywne zmiany w zachowaniu sprawiające, że zarówno życie samych dzieci, jak i ich rodziców staje się mniej trudne.
Celem treningu jest:
•    redukcja nadwrażliwości na dźwięki
•    odbudowanie świadomej potrzeby słuchania, która jest kluczem do odtworzenia komunikacji ze światem zewnętrznym i z samym sobą
•    wykształcenie potrzeby mówienia, oraz interakcji z otoczeniem
•    lepsza kontrola własnego głosu i wymowy poszczególnych słów
•    poprawa funkcji motorycznych
•    zmiany związane ze snem i jedzeniem
•    wyrażanie emocji i uczuć ( w tym czułości), wykazywanie większej elastyczności
•    zmniejszenie napadów złego humoru oraz zachowań agresywnych
•    większa umiejętność skupiania uwagi
•    większa świadomość własnego ciała
•    wykształcenie poczucia własnej tożsamości ( samego siebie)
•    lepsza orientacja w świecie zewnętrznym
W związku z tym, że u każdego dziecka autyzm przybiera inną postać, zatem czas terapii będzie w każdym przypadku odmienny, zależny od stanu konkretnego dziecka. Czas trwania terapii będzie więc różny dla różnych dzieci. Terapeuta decyduje o ilości etapów oraz przerw pomiędzy nimi, które są uzależnione od postępów dziecka
METODA TOMATISA NIE JEST LEKIEM NA AUTYZM, jednak w zdecydowany sposób może poprawić jakość życia osób dotkniętych autyzmem. Odpowiednio zaprogramowana stymulacja dźwiękowa pobudza mózg, redukując symptomy autyzmu.

Terapię Metodą Tomatisa prowadzi Violetta Marcinkowska

7.Zastosowanie Metody Tomatisa u dzieci z dysleksją i problemami szkolnymi


"Powiedz mi jak mówisz, czytasz i piszesz, a powiem ci jak słuchasz."
Dr. Alfred Tomatis opracował skuteczną metodę reedukacji dzieci z dysleksją i problemami z nauką. Odkrył, że dysleksja pochodzi m.in. od upośledzenia słuchania i dlatego też może ona być reedukowana poprzez przywrócenie zdolności słuchania. Ucho odgrywa fundamentalną rolę w rozwoju umiejętności językowych i tylko dobra integracja języka mówionego umożliwi rozwój zdolności czytania i pisania. Aby dobrze słuchać, ucho musi być zdolne do prawidłowej analizy dźwięków. Dzieci dyslektyczne nie potrafią dobrze tego robić.
Może zaistnieć wiele okoliczności, które mogą wpłynąć negatywnie na zdolność słuchania, np:
•    infekcje ucha, choroby, alergie
•    wczesne oddzielenie od matki
•    przeprowadzka, wypadek
•    jakikolwiek stres emocjonalny we wczesnym dzieciństwie
•    trudności w czasie porodu
Sesje terapeutyczne polegają na treningu za pomocą Elektronicznego Ucha w celu skorygowania zaburzeń słuchania.
Obserwowane zmiany dotyczą:
•    komunikacji i zachowania zwykle już wkrótce po pierwszej sesji
•    zwiększonej motywacji do nauki
•    poprawy umiejętności czytania
•    poprawy umiejętności pisania, koncentracji
Terapia oferuje osobom z dysleksją szansę korzystania w pełni ze swojego potencjału i kreatywności. Tradycyjne metody uczenia sprawdzą się, gdy zostaną dobrze rozwinięte umiejętności słuchania.

8.Biofeedback to jedna z najbardziej rekomendowanych form terapii dla pacjentów z ADHD i deficytami w koncentracji uwagi!

Co to jest biofeedback?
Biofeedback jest metodą treningu opartego na mechanizmie biologicznych sprzężeń zwrotnych. Ćwiczący otrzymuje informację zwrotną o parametrach fizjologicznych swojego organizmu i uczy się je samemu modyfikować.
Treningi biofeedback stosowane są u dzieci i dorosłych w leczeniu różnych schorzeń, w rehabilitacji, a także u osób zdrowych celem zwiększenia sprawności psychofizycznej i kreatywności.
Biofeedback to również doskonałe narzędzie relaksacji i uzupełnienie psychoterapii, a u sportowców - przygotowanie przed zawodami.
Dla kogo? - wskazania
Biofeedback ma bardzo szerokie zastosowanie, zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Trening jest stosowany nie tylko w praktyce klinicznej (ADHD, ADD, dysleksja, zaburzenia lękowe, autyzm), ale także służy jako metoda treningowa dla osób zdrowych w celu poprawy funkcjonowania umysłu. Dotyczy to m.in. sportowców, pilotów, menedżerów czy studentów przed egzaminami.
Jak to działa?
Trening odbywa się poprzez interaktywną współpracę z komputerem. Dzięki temu pacjent świadomie reaguje na zadania stawiane przez terapeutę. Terapia jest niezwykle efektywna, a przy tym przyjemna. Dzieci mogą wybierać formę prezentacji sygnału: może to być gra, animacja lub ulubiona bajka DVD; dorośli korzystają z profesjonalnych wykresów, wizualizacji oraz filmów relaksacyjnych.
Jak długo trwa trening Biofeedback?
Czas trwania terapii ustala się stosownie do wieku pacjenta i istotności problemu. Treningi można podzielić na krótkoterminowe (ok. 10 - 20 spotkań), takie, które wymagają systematycznej pracy przez ok. 40 - 60 sesji (np. ADHD, autyzm) i długoterminowe (np. epilepsja, afazja – aż 80 sesji). Spotkania odbywają się co najmniej 1 raz w tygodniu.

9.HEG Biofeedback

To nowatorska metoda Biofeedback, która w odróżnieniu od EEG Biofeedback analizuje aktywność trenowanego obszaru za pomocą podczerwieni i pozwala na ocenę procentowej zmiany jego utlenienia. Dodatkową zaletą tej metody jest czytelna analiza wyników.

Zastosowanie: terapia ADHD, ADD

10.SAT (Screeningowy Audiometr Tonalny)

Urządzenie umożliwia precyzyjną ocenę sprawności narządu słuchu u dzieci (od 4 r.ż.), młodzieży i osób dorosłych. Składa się z modułu diagnozy słuchu obwodowego oraz modułu diagnozy centralnego przetwarzania słuchowego. Przeprowadzenie badania nie wymaga kabiny ciszy i możliwe jest w warunkach standardowego gabinetu psychologa, pedagoga czy logopedy. Urządzenie zostało opracowane z przeznaczeniem do stosowania w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, szkołach oraz w gabinetach logopedycznych. Test centralnego przetwarzania słuchowego zostały poddane pełnej normalizacji w roku 2014 r. na populacji polskich dzieci.